Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται διεθνώς σημαντική αύξηση στη χρήση και την ενσωμάτωση διαφόρων μορφών τέχνης στους εξωτερικούς χώρους. Ο χρωματισμός τοίχων, τα μωσαϊκά και ιδιαίτερα τα γλυπτά αρχίζουν να λειτουργούν ως πόλοι έλξης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να κυριαρχούν ακόμη και στα φυσικά στοιχεία του τοπίου.

Ένα από τα βασικότερα ζητήματα που τίθενται είναι το μέγεθος του έργου τέχνης. Το έργο πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να εναρμονίζεται με τον ανοιχτό χώρο και να γίνεται ορατό, αλλά όχι τόσο επιβλητικό ώστε να επισκιάζει το φυσικό περιβάλλον και να μετατρέπεται στο μοναδικό στοιχείο ενδιαφέροντος.

Οι λάτρεις της τέχνης υποστηρίζουν ότι η τέχνη οφείλει να μας περιβάλλει σε κάθε πτυχή της ζωής μας: στους χώρους όπου ζούμε, εργαζόμαστε και ψυχαγωγούμαστε. Οι κήποι με γλυπτά αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντίληψης, καθώς δημιουργούνται μέσα από τον συνδυασμό της φυσικής ομορφιάς του τοπίου με τη δημιουργική καλλιτεχνική έκφραση του ανθρώπου.

Ένα γλυπτό σε έναν κήπο μπορεί να ανήκει είτε σε δημόσιο φορέα, όπως ένα μουσείο ή ένας δήμος, είτε σε ιδιώτες. Πολλές πόλεις παγκοσμίως διαθέτουν μεγάλο αριθμό δημόσιων γλυπτών, αρκετά από τα οποία κοσμούν πάρκα και υπαίθριους χώρους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ανάκτορο των Βερσαλλιών, γνωστό για τους εκτεταμένους κήπους του με τα πολυάριθμα σιντριβάνια και αγάλματα.

Στην Ελλάδα, ένας αξιόλογος κήπος με αγάλματα βρίσκεται στην πόλη της Δράμας, όπου έργα καλλιτεχνών από την Ελλάδα και το εξωτερικό κοσμούν την είσοδο και τα πάρκα της πόλης. Τα έργα αυτά δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο του Διεθνούς Συμποσίου Γλυπτικής που διοργανώθηκε το 2000 και το 2001. Αντίστοιχα παραδείγματα συναντώνται και στο εξωτερικό, όπως στο Fairchild Tropical Botanical Garden στο Μαϊάμι, στο Minneapolis Sculpture Garden στη Μινεάπολη και στο Brookgreen Gardens στην Καρολίνα.

Ιστορική αναδρομή

Η κατασκευή αγαλμάτων ξεκινά από τα πανάρχαια χρόνια. Οι πρώτοι λόγοι που οδήγησαν τον άνθρωπο στη δημιουργία τους ήταν κυρίως θρησκευτικοί, καθώς τα αγάλματα αποτελούσαν απεικονίσεις θεών και θεοτήτων. Με αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι πίστευαν ότι εξασφάλιζαν την εύνοια και την προστασία τους.

Η λέξη «άγαλμα» σήμαινε αρχικά οτιδήποτε προκαλούσε ευχαρίστηση. Στη συνέχεια, λόγω της συνήθειας των αρχαίων να στήνουν ομοιώματα θεών προς τιμήν τους, κατέληξε να σημαίνει κάθε ομοίωμα από μάρμαρο, ξύλο, μέταλλο ή πηλό που απεικονίζει θεούς, ημίθεους ή ανθρώπινες μορφές.

Η τοποθέτηση μεγάλων αγαλμάτων σε κήπους χρονολογείται από την αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή εποχή, όταν οι κήποι λειτουργούσαν ως χώροι αναψυχής και κοινωνικής συναναστροφής, αλλά και ως μέσα δημόσιας προβολής της τέχνης.

Στη σύγχρονη εποχή, ένας κήπος με γλυπτά μπορεί να περιλαμβάνει μικρούς, διαμορφωμένους χώρους, πάρκα ή ακόμη και μονοπάτια, τα οποία επιτρέπουν στους επισκέπτες να περιηγηθούν και να απολαύσουν την τέχνη μέσα σε ένα φυσικό, υπαίθριο σκηνικό.



Οι κήποι αυτοί δίνουν στο κοινό τη δυνατότητα να έρθει σε άμεση επαφή τόσο με τα έργα τέχνης όσο και με το φυσικό περιβάλλον. Για τον λόγο αυτό, τα γλυπτά που τοποθετούνται σε έναν κήπο οφείλουν να εναρμονίζονται με τη γενική αισθητική, την κλίμακα και τον χαρακτήρα του χώρου, ώστε να δημιουργείται ένα ισορροπημένο και αρμονικό σύνολο.

Οι κήποι με γλυπτά αποτελούν μια ιδιαίτερη μορφή συνύπαρξης της τέχνης με τη φύση, προσφέροντας στον άνθρωπο τη δυνατότητα να απολαμβάνει την καλλιτεχνική δημιουργία μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον. Η σωστή επιλογή και τοποθέτηση των έργων τέχνης είναι καθοριστικής σημασίας, ώστε να διατηρείται η ισορροπία ανάμεσα στο φυσικό τοπίο και το ανθρώπινο δημιούργημα. Όταν η τέχνη δεν ανταγωνίζεται, αλλά συμπληρώνει τη φύση, οι εξωτερικοί χώροι μετατρέπονται σε χώρους πολιτισμού, αισθητικής απόλαυσης και πνευματικής ανάτασης για όλους.